مهربان من!

بسم الله الرحمن الرحیم

دعای تحویل سال نو

در زیر عرش پروردگار شور و غوغایی به پاست. کرّوبیان، آسمان را به ستارگانی تازه زینت می دهند و فرشتگان جامه های دیبا و حریر به تن کرده، خود را به زیورهای بهشتی می آرایند و طبق هایی از نور به سر گرفته و به انتظار اذن پروردگار ایستاده اند تا برای عرض تبریک و تهنیت به زمین بیایند، زیرا که سالگرد تاج گذاری و آغاز امامت خاتم اوصیاء و آخرین حجت خدا حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف فرا رسیده است.

هزاران سال است که ردای سلطنت جن و انس بر شانه های با کفایت او افکنده گردیده و افسر پادشاهی بر سر مبارکش قرار گرفته است.

هم او که آسمان ها، افراشته به قامت استوار او؛ درخشش خورشید، از شعاع انوارش؛ سرسبزی دشت و عظمت کوهساران از او؛ تموّج دریا و تنسیم روح بخش نسیم، از نفس اوست؛ هستی هرچه هست و حیات هر زنده ای، اشاره ای از سرانگشت ولایت اوست.

اما این ها هیچ کدام بر شانه های علی گونه اش سنگینی نمی کند و حمل آن بر وی گران نمی آید. بر او دشوار این است که:

هزاران سال است که از جایگاه امامت و ولایت، به نظاره ی گذشته و آینده ی جهان نشسته، پایمال گشتن فرامین خداوند و بر زمین ماندن احکام دین و ویران گشتن بنیان اعتقادات را می نگرد.

هزاران سال است که منظره ی سقیفه پیش روی اوست؛ شکافتن فرق جدّ بزرگوارش در محراب مسجد کوفه را نظاره گر بود؛ همراه عموی گرامیش بر سر تشت جفا ضجر کشیده؛ با حسین بن علی علیه السلام در دشت تفتیده در خون خود غلطیده؛ هزاران سال است که در سوگ او نجوا سر می دهد که: «پس اگر روزگار مرا به تأخیر افکند و سرنوشت از یاری تو محرومم ساخت و نتوانستم با کسانی که به سوی تو حمله ور شدند بجنگم و با آنان که عَلَم دشمنی در برابر تو افراشتند به ستیزه برخیزم، پس اینک هر صبح و شام برای تو ناله و زاری می کنم و به جای اشک بر تو خون می گریم»؛ هزاران سال است که سرخی صورت سیلی خورده ی زهرای بتول را بر گونه داشته و سوزش آن را با قلب خود احساس کرده است؛ شعله های آتش را بر آستان بیت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم تماشا کرده است و با یکایک پدران طاهرین خود در غل و زنجیر سلاطین ظالم و کافر بنی عباس و بنی امیه اسارت کشیده است؛ هزاران سال است که شاهد رنج و شکنج شیعیان مظلوم در گوشه و کنار جهان بوده است.

او نیز چون جدّ بزرگوارش أمیرالمومنین علی علیه السلام صبر می کند. همان أمیرالمومنینی که شصت و سه سال در میان مردم زندگی کرد و از نامردمی ها و نامهربانی ها و ستم های روزگار نالید و فرمود: «من استخوان در گلو و خار در چشم صبر می کنم» اما چه شباهت میان صبر شصت و سه ساله و صبر هزاران سال. که آن بزرگواران هرگاه روزگار بر ایشان تنگ می شد به وعده ی آمدن موعودشان دلگرم گشته و دیگران را بدان امید می بخشیدند، لکن مهدی چطور؟! او که خود موعود است و امید دل امیدواران. او می داند که شکستن قفل غل و زنجیری اگر هست، بدست خود اوست؛ باز ستاندن حقّ و انتقام خون مظلومی اگر هست، به دست خود اوست؛ گشودن دروازه ی سعادتی اگر هست، به سرپنجه ی مبارک خود اوست؛ همه ی چشم ها به دست اوست و چشم او به عرش پروردگار، تا کی اذن ظهور آید؛ پس طعم انتظار را به حقیقت انتظار فقط او چشیده است و بس؛ مزه ی صبر را تنها او می داند و بس؛ انتظار را او درک نموده و عطش را حسین علیه السلام؛ انتظار او طعم عطش حسین علیه السلام را دارد.

و ما چه می دانیم انتظار چیست و چه می فهمیم صبر چه گونه است؟! ما که به خاطر سختی و مشقّت عمر چند ساله ی خود ناله و شکوه سر داده، از به درازا کشیدن غیبت و به طول انجامیدن وعده ی ظهور گله مند می شویم و گناه هر ناملایمتی و ناکامی را به گردن او می افکنیم و فریاد اعتراض بر می آوریم، ما کجا می فهمیم استخوان در گلو و خار در چشم زیستن یعنی چه؟! ما از ستم زمانه فریادها داریم، و مثل ما مثل آن أعرابی است که به حضور علی علیه السلام وارد شد و ناله ی وامظلمتاه!(دادم را بستان!) سرداد و حضرت علی علیه السلام فرمود: ای اعرابی نزدیک بیا! و چون او نزدیک شد، فرمود: «لقد ظلمت عدد المدر و الوبر» من به اندازه ی ریگ های بیابان وکرک وموی حیوانات موردستم قرارگرفته ام.(بیت الاحزان ۱۲۸)

هرآیینه ندای «أمّن یجیب المضطر إذا دعاه و یکشف السوء» سرداده ایم لکن ندانسته ایم که مضطر حقیقی کیست؟!

پس بیایید از یاد نبریم که غیبت امتحان مشترک ما و مولایمان می باشد و صبر کردن بر آن تکلیف همه ی ما.

پس بیایید راه گشای او باشیم، نه خار راه او.

پس بیایید امسال در لحظات حساس آغاز سال نو -که هنگام استجابت دعا نیز هست- دعایمان را به مولایمان اختصاص داده و «أحسن الحال» خود را، رفع اضطرار از وجود مبارک او! چراکه «أحسن الحال» ما، هنگامه ی ظهور و تشکیل دولت کریمه ی اوست.

پس با هم نجوا کنیم:

یا مقلب القلوب و الأبصار

یا مدبــر اللیـــل و النهــار

یا محوّل الحول و الأحـوال

حوّل حالنا إلی أحسن الحال